Święcenie pokarmów to jedna z najbardziej znanych i lubianych tradycji wielkanocnych.
Zwyczaj ten został ustanowiony już w VIII wieku, a w Polsce przyjął się około XIV wieku. Co ciekawe – powszechne święcenie pokarmów w kościołach pojawiło się dopiero w pierwszej połowie XX wieku.
Święcenie pokarmów jest drugorzędnym obrzędem liturgii wielkanocnej, ale ma ogromne znaczenie w tradycji. Dawniej wierzono, że poświęcone jedzenie zapewni zdrowie, szczęście i dostatek na cały rok.
KIEDY ŚWIĘCIMY POKARMY?
W Wielką Sobotę – dniu wyciszenia, refleksji i oczekiwania na Zmartwychwstanie Jezusa.
To właśnie wtedy przynosimy do kościołów koszyczki z pokarmami, które znajdą się na świątecznym stole.
SKĄD WZIĄŁ SIĘ TEN ZWYCZAJ?
Tradycja ma także korzenie przedchrześcijańskie.
Dawniej w czasie wiosennego przesilenia dziękowano za budzącą się do życia przyrodę i proszono o urodzaj. Z czasem zwyczaj ten został włączony do tradycji chrześcijańskiej i stał się symbolem radości ze Zmartwychwstania.
KOSZYCZEK WIELKANOCNY – SYMBOLIKA
Koszyczek nie jest przypadkowy – każdy jego element ma znaczenie:
– wiklina – symbol życia, płodności i sił witalnych
– bukszpan – znak nieśmiertelności i trwałości życia
– biała serwetka – symbol czystości, niewinności i odnowy duchowej
CO WKŁADAMY DO KOSZYCZKA?
Dziś święcimy symboliczne produkty, które mają swoje znaczenie:
– chleb – ciało Chrystusa, symbol życia i dobrobytu
– jajka – znak nowego życia i zwycięstwa nad śmiercią
– baranek – symbol Zmartwychwstania Jezusa
– wędlina – dostatek, zdrowie i pomyślność
– sól – oczyszczenie, prawda i ochrona przed złem
– chrzan – siła, zdrowie i pokonanie cierpienia
– babka – umiejętności i doskonałość
– ser (w niektórych regionach) – harmonia i wzajemny szacunek
Dawniej święcono całe stoły jedzenia ustawione przed domami – dziś wkładamy do koszyczka tylko symboliczne produkty.
Święcenie pokarmów to nie tylko tradycja – to także moment zatrzymania, refleksji i wspólnego przeżywania świąt w gronie najbliższych.
A WY – CO ZAWSZE WKŁADACIE DO SWOJEGO KOSZYCZKA?
